bezczynnie


bezczynnie
bezczynnie {{/stl_13}}{{stl_8}}przysł., {{/stl_8}}{{stl_7}}od przym. bezczynny: Bezczynnie czekać na wiadomość. {{/stl_7}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • bezczynnie — «nie biorąc udziału w żadnych czynnościach; nic nie robiąc» Bezczynnie spędzać dni, życie. Siedzieć bezczynnie …   Słownik języka polskiego

  • plunąć — 1. pot. Pluć i łapać «spędzać czas bezczynnie, nie mieć nic do roboty»: Niby wakacje, letnia pora, beztroski żywot młodzieńczy. W piłkę grać, opalać się, pluć i łapać, co nas to wszystko obchodzi? A. Minkowski, Szaleństwo. 2. pot. Pluć sobie w… …   Słownik frazeologiczny

  • pluć — 1. pot. Pluć i łapać «spędzać czas bezczynnie, nie mieć nic do roboty»: Niby wakacje, letnia pora, beztroski żywot młodzieńczy. W piłkę grać, opalać się, pluć i łapać, co nas to wszystko obchodzi? A. Minkowski, Szaleństwo. 2. pot. Pluć sobie w… …   Słownik frazeologiczny

  • zejść — 1. Zejść, schodzić na bezdroża, na manowce «zacząć postępować źle, nieuczciwie»: Orędzie fatimskie tchnie miłością Serca Matki, które jest zawsze otwarte dla dziecka, nieustannie mu towarzyszy, zawsze o nim myśli, nawet wtedy, gdy dziecko schodzi …   Słownik frazeologiczny

  • bezczyn — m IV, D. u, Ms. bezczynnie, blm książk. «bierność, bezczynność» Trwać w bezczynie. Życie w bezczynie …   Słownik języka polskiego

  • bomblować — ndk IV, bomblowaćluję, bomblowaćlujesz, bomblowaćluj, bomblowaćował przestarz. «spędzać czas na pijatykach i hulankach, hulać; spędzać czas bezczynnie» ‹niem.› …   Słownik języka polskiego

  • gnuśnie — gnuśnieej «nie mając chęci do niczego, nic nie robiąc; bezczynnie, ospale, niemrawo, leniwie» Gnuśnie spędzać czas, życie. Wylegiwać się gnuśnie …   Słownik języka polskiego

  • inercyjnie — książk. «biernie, bezwładnie, bezczynnie» …   Słownik języka polskiego

  • kół — m IV, D. kołu a. koła, Ms. kole; lm M. koły «pal zaostrzony na końcu; drąg, żerdź» Kół w płocie. Podeprzeć wrota kołem. ◊ Stać, utkwić itp. kołem, jak kół «stać, utkwić itp. nieruchomo, bezczynnie» ◊ pot. Język komuś stanął kołem «ktoś nie może… …   Słownik języka polskiego

  • obijać — ndk I, obijaćam, obijaćasz, obijaćają, obijaćaj, obijaćał, obijaćany 1. forma ndk czas. obić (p.) 2. «uderzając o coś doznawać obrażeń, potłuczeń» Obijać sobie nogi o meble. obijać się 1. forma ndk czas. obić się (p.) 2. pot. «wałęsać się nic nie …   Słownik języka polskiego